De instructeur moet terug naar de tekentafel
Er lijkt een nieuwe trend te zijn ontstaan in de rijschoolwereld. De ene na de andere rijinstructeur verschijnt op TikTok of Instagram, gewapend met een telefoonhouder, een leerling en een flinke dosis zelfvertrouwen. De filmpjes vliegen ons om de oren: korte, flitsende fragmenten vol flauwe humor, stoere uitspraken en zogenaamd leerzame momenten.
Maar wat blijft er eigenlijk over van het vak zelf?
Steeds vaker lijkt het niet meer te gaan over opleiden, maar over optreden. Over bereik in plaats van berijding. Over camera’s in plaats van kijkgedrag.
Het is een pijnlijk contrast. Terwijl het vak van rijinstructeur draait om kennis, pedagogiek, communicatie en verantwoordelijkheid, wordt dat nu ingeruild voor entertainment. De lesauto wordt een podium, de leerling een figurant, en de instructeur de hoofdrolspeler in zijn eigen mini-show.
De gevolgen zijn zichtbaar. Steeds meer leerlingen komen binnen met een theoriecertificaat, maar zonder écht inzicht. Ze weten wat de borden betekenen, maar niet wat ze ermee moeten doen. Ze rijden technisch, maar zonder begrip. En veel instructeurs lijken dat niet eens op te merken — te druk bezig met het opnemen van hun volgende “viral moment”.
Het probleem is niet alleen de filmpjes. Het probleem is wat ze blootleggen: een structureel gebrek aan vakkennis, zelfreflectie en professionele trots.
Want hoe meer er gepost wordt, hoe duidelijker het verschil wordt tussen instructeurs die lesgeven — en instructeurs die zichzelf filmen.
Daarom: de instructeur moet terug naar de tekentafel.
Niet om een nieuw format te bedenken voor social media, maar om te werken aan de basis. Aan de skills die ooit de kern van het beroep vormden: vakkennis, didactische vaardigheid, verkeersinzicht, en bovenal verantwoordelijkheidsgevoel.
Pas als die fundering weer staat, kan er sprake zijn van echte verandering.
Tot die tijd blijft de rijles een toneelstuk — en het verkeer het decor waarin we de gevolgen gaan zien.
