De zelfrijdende auto
Het gaat gebeuren. Het is een kwestie van tijd: de zelfrijdende auto. Misschien geheel autonoom, of een variant daarop. Wat zou je kunnen verwachten als je ’s ochtends naar je werk gaat of de kinderen naar school moet brengen? Zie je het al voor je?
Je bent wat aan de late kant, haastig, en je moet snel de zelfrijdende auto in. Eigenlijk heb je een rotdag, want alles zit een beetje tegen. Maar goed, dat overkomt ons allemaal wel eens. Daar zit je dan in die auto. Hij herkent je via je smartphone, en automatisch worden alle instellingen op jou als bestuurder afgesteld. Je hebt wel haast, maar de auto geeft nog geen akkoord voor vertrek. Het systeem meet nog vreemde waarden. Het voelt een beetje zoals in een vliegtuig, wanneer je maar zit te wachten tot dat ding eindelijk gaat bewegen. Eindelijk geeft het systeem groen licht. We gaan.
Oh nee! Je bent iets vergeten binnen. Snel weer de auto uit om het vergeten tasje te pakken. Het voertuig stopt met de voorbereidingen voor het wegrijden. Na een minuutje ben je terug, en je ploft weer op de stoel achter het stuur. De auto begint opnieuw met de veiligheidsprocedures. Je ramen zijn beslagen, want het is een beetje mistig buiten. De auto vertrekt nog steeds niet en wacht op een commando van het centrale brein. De tijd tikt door. In een gewone auto was je al bijna op school geweest. Maar goed, die tijd is voorbij. Eindelijk is de auto op temperatuur en klaar om te vertrekken. Oh ja, waar moet je eigenlijk heen? Het adres zit nog niet in het systeem. Gauw even het adres invoeren via je smartphone. En dan kun je eindelijk gaan.
Daar zit je dan, in je auto.
Je kind zit achterin en de auto rijdt. Jullie zijn onderweg naar school. Je babbelt wat met je kind en kijkt tussendoor op je smartphone of je bestelling al klaarstaat op het afhaalpunt. Je beseft dat je beter wat eerder van huis had kunnen vertrekken. Je kunt in ieder geval niemand meer de schuld geven of als smoes gebruiken dat het druk was op de weg.
Na het afzetten van je kind op school ga je weer verder in je zelfrijdende auto. Je bent onderweg naar een verzamelpunt om je boodschappen op te halen. Je hoeft niet eens uit te stappen. Handig, toch?
Op weg naar mijn werk vraag ik me af: wat doe ik met mijn gevoelens in deze zelfrijdende auto? Ik heb niets meer te zeggen over wat er gebeurt. Ik kan andere bestuurders niet meer afstraffen, mijn plaats niet afdwingen door te imponeren, of ander oergedrag vertonen. Stoer zitten met één hand bovenop het stuur? Dat is ook geen gezicht meer. Ik kan niet meer hard op mijn voorligger afrijden, laat remmen, of diagonaal invoegen. En nóg erger: ik kan niet meer bumperkleven.
Waar moet ik het dan in godsnaam over hebben als ik op mijn werk kom? Ik kan niemand meer afblaffen, geen scheldkanonnades meer afsteken, en ook geen gebaren meer maken. Als ik dat wél doe, zit ik compleet voor lul.
Wat moet ik doen met mijn frustraties als mens? Is mijn auto nog wel een verlengstuk van mijn huiskamer? Of ga ik me anders gedragen? Denk maar eens aan een pretpark. Je zat vroeger in zo’n karretje dat voortbewoog over een rails. Nou, ik vond dat vreselijk. Je voelde je een nono. Zelf rijden, dat was wat je wilde, toch? En wat deed je dan? Juist, als een gek aan dat horizontale stangetje trekken, net alsof je zelf reed. Zie je het voor je? Inclusief die geluidjes die je erbij maakte? Maar goed, dat is verleden tijd.
Het aantal verkeersdoden ligt momenteel tussen de 500 en 600 per jaar. Daarnaast zijn er nog talloze zwaargewonden. Eén ding is zeker: met de komst van de zelfrijdende auto zullen er veel minder slachtoffers vallen in het verkeer.
Rij veilig,
Jan
