Hoeveel echte theoriedocenten zijn er nog? Hoeveel mensen staan nog met passie en vakmanschap voor de klas? Hoeveel leerlingen durven nog te investeren in iets wat niet direct ‘leuk’ is, maar wel waardevol?
Of: hoe we van verdieping naar oppervlakkigheid zijn gegleden
Er was een tijd dat we met overtuiging zeiden: “De theorie is de basis.” Dat we in volle klaslokalen uitleg gaven, vragen stelden, dachten in scenario’s, écht voorbereidden. Die tijd lijkt voorbij. En dat doet pijn.
Wat zien we nu? Een snelcursus van een paar uur, een paar filmpjes kijken, wat oefenexamens maken en dan – hop! – naar het CBR om op goed geluk examen te doen. Theorie als formaliteit, als bijzaak. Een noodzakelijk kwaad dat je ‘even haalt’.
Een écht gesprek over verkeersinzicht, risicobesef, of gedragsregels? Dat gebeurt nauwelijks nog. Theorie is een taboe geworden. Zeg dat je theorieles volgt en je wordt aangekeken alsof je zegt dat je een zeldzame huidziekte hebt. Tien uur investeren in een klassikale opleiding? Vergeet het maar. Te veel moeite. Te weinig instant resultaat.
En dus rijst de vraag: heeft klassikaal lesgeven nog zin?
Steeds meer twijfel. Het online aanbod is gigantisch, maar ook versnipperd. Iedereen biedt iets aan. Met of zonder ervaring. Professioneel of niet. Leerlingen worden gelokt met korte cursussen en lage prijzen — maar zelden met echte inhoud. Het is aantrekkelijk, snel, en vaak oppervlakkig.
We drijven weg.
Het schip met kennis en motivatie vaart uit. En wat doen wij? We blijven achter in onze individuele bubbel. Theorie wordt gereduceerd tot een horde die je moet nemen, niet een fundament dat je moet begrijpen. En dat is zorgwekkend.
Maar misschien... is er nog hoop. Als we durven te zeggen: dit kan anders. Dit moet anders. Laten we weer kiezen voor kwaliteit, voor verdieping, voor vakmanschap. Theorie is geen bijzaak — het is de basis van veilig rijden.
De vraag is: wie durft nog aan boord te stappen?
