Het is niet meer te stoppen. Rijscholen, theorie-aanbieders, influencers in opleiding – allemaal duiken ze massaal op de socials. Ik begrijp het wel: profileren hoort bij ondernemen. Maar jongens, laten we even wakker worden. We hebben het hier over 17- en 18-jarigen die een enorme verantwoordelijkheid gaan dragen: veilig leren rijden. En dat is geen marketingtrucje, geen leuk plaatje en zeker geen TikTok-challenge.
De rijschoolbranche is langzaam besmet geraakt met een giftig element: marketing die alle grenzen overstijgt. We verkopen geen dropjes en we zijn niet bezig met loodgieterij. We leiden mensen op. We dragen bij aan verkeersveiligheid. Dat is echt, en verre van nep.
Kijk naar de theorie-aanbieders. Filmpjes met cartoonfiguurtjes die met een vrolijk muziekje door het beeld dansen om verkeersregels op te dreunen. Leuk voor groep 6, misschien. Maar we hebben het over verkeersveiligheid. Over kennis die letterlijk levens redt. Dagelijks vallen er doden in het verkeer – en wij maken er een soort kleuterklas van.
Dan de rijscholen zelf. Reels vol flauw acteergedrag, gericht op puberaal effect. Of filmpjes vanuit de lesauto, waarin leerlingen herkenbaar in beeld komen. Denk je als rijschool echt dat je een leerling helpt door hun onzekerheid en fouten te gebruiken als content? Of ben je simpelweg bezig met likes binnenharken? Je zet iemands kwetsbaarheid in de etalage en iedereen klapt voor fouten. Wat bevestig je dan eigenlijk – groei, of slachtoffergedrag?
En waar blijft ondertussen de kern van ons vak? Instructeurs die uitleggen waarom een bocht in z’n twee moet, in plaats van het alleen maar te roepen. Echte didactiek, geen trucjes. Het lijkt soms alsof een nieuwe generatie instructeurs vooral bezig is met vertellen, filmen en profileren, maar nauwelijks nog met opleiden.
De harde waarheid is dit: de rijschoolbranche sluit naadloos aan bij de bredere verloedering van onderwijs. Alles draait om beeldvorming, imago, aandacht. Maar we vergeten dat we niet in entertainment werken – we werken in onderwijs, in veiligheid, in leven of dood.
De vraag die we onszelf moeten stellen is simpel: zijn we nog opleiders, of zijn we contentmakers? Als het eerste het antwoord is, moeten we stoppen met dit circus.
