Een onuitsprekelijke botsing
Soms raakt een gebeurtenis je tot in je vezels. Niet alleen als mens, maar ook als professional. Een dodelijk ongeval – een jonge fietser, vol leven, wiens toekomst abrupt tot stilstand kwam. Een beginnende bestuurder, op dat moment aan het leren omgaan met verantwoordelijkheid op de weg. Beiden troffen elkaar op het verkeerde moment, op de verkeerde plek. En daarna was niets meer zoals het was.
De rechter sprak uit: geen vervolging. Er was THC in het bloed van de bestuurder, wat leidde tot een boete. Maar er was geen bewijs dat het een rol speelde in het ongeval. Toch blijft er een knagend gevoel hangen, dat verder gaat dan juridische grenzen.
De jonge fietser verleende geen voorrang. Maar dat is een feitelijke constatering, geen moreel oordeel. Het is een schrijnende realiteit waarin we niet mogen vergeten dat het slachtoffer jong was, nog volop lerende, net als de bestuurder.
En juist daar wringt het. Als rijinstructeur weet ik hoe kwetsbaar beginnende bestuurders zijn. Hoe belangrijk kijkgedrag is – en hoe dun de lijn soms is tussen 'net goed' en 'net niet'. In dit geval werd eerst naar rechts gekeken, vervolgens in de binnenspiegel – en toen was het te laat. Die volgorde van handelingen, dat ene moment van afleiding, heeft levens veranderd.
Het zijn gedachten die moeilijk zijn om uit te spreken. Omdat niemand dit gewild heeft. Omdat niemand er beter van wordt. Omdat woorden vaak tekortschieten waar het hart te vol is.
Misschien is het enige wat we kunnen doen: blijven leren. Blijven herhalen hoe belangrijk het is om echt te zien, niet alleen te kijken. En erkennen dat fouten – hoe menselijk ook – onherstelbare gevolgen kunnen hebben.
Voor iedereen die betrokken is: er is geen oordeel. Alleen verdriet. En de hoop dat dit verlies ons waakzamer maakt. En dat we blijven stilstaan bij het feit dat verkeer niet alleen techniek is – maar ook leven, en breekbaarheid.
